شب تنهایی

محتاج دعاهاتونم....

carmensitta — Sat, 05 Dec 2009 14:43:18 GMT

سلام دوستای خوبم. فقط امروز اومدم یه خبری از خودم بهتون بدم.(لبخند ژوکوند)(دندون)

بالاخره این رخوت ُ ول کردم و دارم میخونم:-|. اگر چه که خیلی کند پیش میرم. یه روز خوبه و یه روز نه. اما دارم می خونم. واسه همینه که نت کمتر میام. البته بعد از تموم شدن کلاسهای این ترم، تا شروع کلاسهای بعدی وقت مناسبیه برام که حسابی بخونم. چون معلوم نیست ترم جدید چند تا کلاس بهم بدن و من فرصت برام بمونه برا درس یا نه.(آیکن دختر درسخون)

البته یه چیز دیگه هم مزید بر علت شد. مونیتورمون یوهو سوخت و فعلا مونیتور بی مونیتور. البته اگه به بابا بود که گفت دیگه خرج کامپیوتر نمیکنم! یعنی مثل تلفن که یه عمره قطعه این هم باید فاتحش خونده باشه! اما با یه کلک رشتی کار رو درست کردم!(دندون) مونیتور رو همون روز بردم تعمیرگاه درست کنن، یه مونیتور سوخته ی دیگه هم گذاشتم جای اون که جاش خالی نباشه، یه کاور هم روش کشیدم که بابا بویی نبره!(نیشخند)

قرار شده خودمون درستش کنیم و بعد که میاریم ،یوهو مثلا روشنش کردیم دیدیم سالمه!!!!(شیطان)

بیرون هم نمیام زیاد. مگر چی بشه مثل حالا که مجبور شم. اومدم برا دوستم کاری انجام بدم و با هم بریم خرید.

از همه ی عزیزانی که آپ کردن و من نتونستم خدمتشون برم عذر می خوام.(گل)

امیدوارم به بزرگی خودتون ببخشین.

دعام کنین. دعام کنین که ارشد قبول شم( آیکن مریم خانوم که داره ملتمسانه نگاتون می کنه!). شیرینیش پای خودم! قول میدم!(خونسرد)

کمتر میام دیگه. دلم براتون تنگ میشه....(آیکن قلب)

حق یارتون و....

عیدتون مبارک باشه...

پی نوشت: شکلک ها هم باز نشد....(آیکون غمگین ناک)

پي نوشت ِ بعدا اضافه شده:
براي يه پيشنهاد كاري رفته بودم پيش دوستم. يه چند دقيقه اي رو مهمونش شدم وآخرين دقايقي كه پيشش بودم اين نوشته رو بهم داد....
مرسي پرستو جونم(آيكن مريم ِ بسيار متشكر!!!)
پروردگارا!
خود را تقديم تو مي دارم،
با من كن و از من ساز آنچه خود اراده كني،
مشكلاتم را بگير تا پيروزي بر آنها شاهدي باشد براي كساني كه با قدرت تو، عشق تو و راه تو ياريشان خواهم كرد.
باشد كه هميشه بر اراده ي تو گردن نهم....

1. واقعا هيچ چيز بهتر از اين نمي تونست گوياي حال اين چند روزه ام باشه!!!!
2. حقوق اين ماهم رو هم گرفتم!چقدر هست انگار كه تو شيپور هم مي كنمش!!!!( آيكن دندوني بسي نمايان!!)

در ِ بسته

carmensitta — Sun, 22 Nov 2009 15:27:10 GMT

با اين راهي كه تو ميري به هيچ جا نميرسي. هيچي نميشــــــــــــــــــــــــــــي!!!!!!!!!!!

بس كن ديگه اين رخوتُ.....

داري حالمو به هم ميزنـــــــــي............

کاش این روز رو یادم می موند....

carmensitta — Thu, 15 Oct 2009 10:39:18 GMT

امیدوارم امروز رو یادم بمونه، اگه من منم و عوض نشدم، یادم نمی مونه، اگه یادم می موند ، هر بار همین اشتباه رو نمی کردم و از همین اشتباه دلم نمی شکست و آسیب نمی دیدم.

حتی گاهی به فاصله ی چند ساعت نا قابل بازم این اشتباه رو تکرا می کنم ، گاهی حتی به ساعت هم نمی رسه.

دلم پر شده از این ناملایمتها، دلم پر شده از این ترکها . هر بار می گم دیگه محبت نمی کنم که وقتی بی محبتی می بینم دلم نشکنه ، اما بازم پاش که برسه تا جایی که بتونم از حس خواهرانه و بزرگتر بودنم مایه میذارم و براشون کم نمی ذارم. اما کیه که قدر بدونه؟! کیه که درک کنه؟ به هر کی محبت میکنم بلای جونم می شه ، خار توی چشمم می شه، خنجر توی قلبم می شه. از غریبه ها دیدن غمش خوردنیه، اما از شما که ادعتاتون می شه، از شما که با هم از یه گوشت و خونیم؟! غم اینو چطور قلب نحیفم تحمل کنه؟!

کفه ی ترازوی کدوم سنگین تره؟حرفای نامربوط و تشر هام؟! یا مهر و محبت و دلسوزیهام؟! من مستحق اینکه شما بام می کنین هستم؟؟

کاش امروز و این لحظه و این حرفاه و این احساسها یادم بمونه، کاش این تلخی که تو دلم مثل زهر نشسته و اشکهایی که از سر نامردی دیدن، گردنمو خیس کردن یادم بمونه و برام درس عبرت شه، کاش یه لحظه، فقط یه لحظه قبل از اینکه دهنتو باز کنی، یه کم تامل می کردی، فقط یه لحظه، من چی گفته بودم مگه؟؟! چی شما رو اینقدر متقع کرده؟! نگو محبت های بی وقفه و بی فکر من! یعنی واقعا تو وجدان نداری؟ بقیه چی؟> هیچ فکر و وجدانت ندارین؟ شده گاهی هم حق رو به دیگران بدین؟ یا اینکه حق در حوزه ی انحصاری شماست فقط؟؟!

پارمیس عزیزم تو پست قبلی خودش گفته بود که هر چی باشه خواهر و برادر ها از یک گوشت و خونن، هر چی باشه اونها واجبتر و مستحق تر از خواهر و برادر های اینترنتی ان. نمیدونم دقیقا اینو گفته بود یا من اینو برداشت کردم. ، به هر حال بازم به این نتیجه میرسم که خواهر و برادر های نیدیده ای که بدون هیچ چشمداشتی بهت لطف و محبت می کنن و تنها ، بودنشون، بزرگترین لطف و محبته، که با یه محبت کوچیک و بی چشمداشت که تو بهشون میکنی ، چندین برابرشو دریافت میکنی، که وقتی غصه تو دلت ابنرا شده و می ره که منفجر شه ، این اونهان که کنارتن، این خواهر و برادرهای ندیده ی کم توقع ، خیلی دلگرم کننده تر و حتی مستحق ترند از نزدیکترین هات...

بچه نیستم که یکی بیاد بهم بگه ، گول منی خوری اینطوری، ازت سو استفاده میشه!! اونقدر حالیم می شه که بد و خوب رو از هم تشخیص بدم، حالیم شده که به این نتیجه رسیدم که بعضی ها حتی لیاقت محبت دیدن رو ندارن، بهترین نشونه اش اینه که کلمه ی دستت درد نکنه و ممنون و یا ببخشید رو به زور از زبونشون شنیده میشه!! یا نه!!! خیلی پر توقع نباشم! نگاه ممنون دار ، یا لبخند قدر شناسانه ای حتی!

دریغ و حسرت!!!

یکی بود میگفت، تو محبت کن، می بینی... اما این روزها ترازوی دنیا هم دیگه عدالت نداره و تو هیچ دادگاهی در هیچ کجا دیگه حرف از عدالت و حقوق نیست. هر کی قویتر باشه و بیشتر دریافت کنه و بیشتر استفاده و سود ببره، بیشتر زنده ست و راضی تره! حق هم با همونه همیشه.

یکی از درونم بهم تشر میزنه و با پوزخند بهم می گه: تو که نسخه ی امید به خدا و تلاش و توکل رو واسه دیگران می پیچی، چرا خودت اینطوری واموندی؟! در جوابش فقط همینو می گم: وقتی دیگه هیچ حساب و کتابی درست در نمی آد، اوضاع حساب ما هم این می شه که می بینی...

به امید ظهور ِ امید!!!...

پی نوشت بعدا اضافه شده: چند ساعت بعد: باز هم تکرار شد!!! شما بگو؛ وقتی می تونی، برا خواهر و برادرت کم میذاری؟؟

اما چرا اینقدر سریع جوابمو با بی مهری میدن...

به خدا خودمم نمیدونم... (آآآآآه ه ه ه)

توضیح اضافه در مورد پست قبلی: همینطور که نوشتم بخونیدش، توضیح اضافه نداره، همین شکلی اومد تو ذهنم.....

این بار برای تو مینویسم....

carmensitta — Thu, 08 Oct 2009 11:24:18 GMT

همه سعی دارن بهم بگن و ثابت کنن که نباید اونچه که پشت سر گذاشتم ، دوباره برام زنده بشه و نباید بهشون رجوع کنم،عقلم هم همینو میگه ... اما...

با اینکه این رابطه از اولش هم محکوم به شکست بوده، با اینکه از اول هم شروع اشتباهی داشته، با اینکه عقلم راضیم کرده بود که اونو پشت سر بذارم، اما نمیدونم با اشکهای بی اختیاری که از گوشه ی چشام میچکن چیکار کنم؟ اشکهایی تو تاریکی اتاقم پنهونشون میکنم تا خودم هم نبینمشون. .. نمیدونم چرا هنوز باید به یادش باشم، عجیبه!! هر وقت یه بازی از مس کرمان نشون میده آشفته تر میشم، هر وقت با پرویز مظلومی مصاحبه می کنن هوایی تر میشم، "هوایی تر.." کاش میشد باز هم هوایی شم و بپرم و بشینم روی بوم خونه ات! هر جا که هستی!! شاید محل کارتی اصلا!!! کسی چه میدونه؟! شایدم تو خونه ای ، پای فیلم، داری Unfaithful رو میبینی ، یا نه eyes wide shut... ، یا نه ... شایدم داری CARMEN رو میبینی، ....کارمن... چقدر دنیای من شبیه گردابه،fatalite تو سرنوشتم دارم خودم رو آخرِ همه ، به درون گرداب می کشه.. حس نافرجامی، حس نرسیدن... داره از درون ریز ریز آبم می کنه.. از اینکه آب بشم، گرداب بشم، همه رو حتی خودم رو هم ببلعم، می ترسم...اما دیر رسیدم... چیزی نمونده به یکی شدن با گرداب...

آخ!!! لهجه ی مظلومی، کاش هیچوقت تیمش نبازه، حتی به استقلال، بعضی ها می گن برنگرد عقب.. باور کن بر نمی گردم! هر طرف تو این یکی دو ماهه رو می کنم، یه چیز خودشو بهم نشون میده، یه چیز که یه نشونه ست، من که نشونش نکردم! خودش می پره جلوم، دستمو می گیره ، تو لحظه های شیرین با هم قدم میزنیم، اما کاش همش شیرین بود... کاش مجبور نبودم بعضی هاشو لاک سفید بگیرم، با اینکه لاک گرفتمشون ، اما یه آدم ناشی هم ببینه می فهمه ، اینجا یه چیزی بوده... اونی که قبل و بعدش رو دیده و خونده، دست خودش نیست، حتی زیر لاک سفید رو هم می بینه... تلخیش مثل عسل دلشو میزنه و یوهو زهر میشه می شینه به کامش، باز مثل همیشه ی قبلا ها؛ دلشو به شیرینی ها خوش می کنه و چشم به روی تلخیها می بنده. باز تو شیرینی آسمون و زمین، زمین و آسمون، میز و میزگرد، عشق و خیانت ... آخ!!! چرا اینقدر باید ته ِ همه چی تلخ بشه؟! چرا؟ چرا اون یارو چاقوی منو گرفت؟! چرا منو این همه راه کشوندی پیش خودت؟! که بگی آره؟؟! اون چیزی نیستم که تصور میکردی؟! که CARMEN رویاهات نیستم؟! که هیچ شباهتی ندارم بهش؟!

می ترسیدم، اما به خودم اعتماد به نفس می دادم، می گفتم : خودتو دست کم نگیر! ازخودم ناراضی نیستم. از رفتارم شرم ندارم. اون چیزی رو کردم که بارها با خودم مرور کرده بودم، می خواستم یه کارمن ِ واقعی باشم برات!!! اما مجبور شدم تا حد زیادی خودم نباشم... تو خواستی از من کارمن بسازی ، نمی خواستم نا امیدت کنم. اما خودمو نا امید کردم... کاش خودم بود.. نبودم؟؟!؟

اُف بر من! این روزها همش جلوی چشامی.. خوشحالم که اون موقع که عقلم حاکم بود و غالب، تمام رد پاهای حقیقی ت رو پاک کردم، و گرنه شک نکن، راه برگشت این روزها پامو می لغزوند، و شاید پایه های زندگی ِ تورو...

همیشه ازم خواسته بودی یه پست فقط بریا تو و از تو بنویسم، اما من پست سفارشی! بلد نیستم!!اینبار فقط چون کسی نبود که براش بگم برای خودم " نوشتم"...

دوست دارم یه روز( این یکی از خیالبافی های هر روزمه؛ از همون روز اول که شناختمت!!) در ِ خونه مون رو بزنی، بیای تو، بگی که اومدم! همه ی موانع رو از سر ِ راه ِ عشقم که ادعاشو میکردم بر داشتم! اومدم تا بگم " عاشقم".

اما نه..! بذار حالایی تر فکر کنم. دوست دارم بیای و بگی چی تو فکرت میگذره ، چی تو فکرت میگذشت که منو این همه راه کشوندی تا اونجا.... بگی همه ی حرفات ادعا بوده، از سر نیاز ، از سر تنهایی، از سر بی دردی....

میگم بیا، اما تو هـــرگـــــز نیا... بذار پشتِ سر بذارم....

پی نوشت: تو این وانفسا دیدن یه دوست خوب، که دلِ مهربونش، سنگ صبور ِ غصه هام شده بود و با حرفاش آرومم کرد غنیمتی بود...

پی نوشت دوم: تا بیام این مطلب رو بذارم اتفاقای دیگه ای افتاد که این پست رو کهنه کرد....

ساعت شش و نیم،پارک لاله......

carmensitta — Sun, 27 Sep 2009 12:30:18 GMT

سلام شهرزاد قصه گو...

این بار با یه حس نو اومدم پیشت..

یه حس ناب از جنس آشنایی عمیق.. از دوستداشتن...

خوبی مهربون؟

نمیدونم چطور از اون روز بگم... اما صحنه های زیبای با هم بودنمون جلوی چشمام خودنمایی میکنن و من رو از حرف زدن باز میدارن. آخه چطور میتونم اینا رو به زبون بیارو یا بنویسم.. اون روز هم از بیانشون قاصر بودم...

همون روز قشنگ نیمه پاییزی که نم بارون میومد و تو همچنان منتظر من بودی تا برسم!!! و من هم تو اتوبوس و تاکسی داشتم یه دونه تو سر خودم میزدم یه دونه تو سر عقربه های ساعتم که رحم نمیکردن بهم!!!!

واقعا شهرزاد اگه تو قرار رو عقب نمینداختی قرار بود چقدر معطلت کنم؟!؟!؟!

عزیـــــــــــــــــــــــزمی!!!! لی هیچ وقت هلال زیبای دستهای لیلا رو وقتی که اذان مغرب رو میگفتن زیر نم نم بارون فراموش نمیکنم که دستهاش رو بالا برده بود تا زیر لب دعایی کنه.. میبوسمش!

چهره ی ماهت ، لبخند ملیح و دلنشینت به خاطرم مونده، و دستت رو که از خستگی به کمرت گذاشته بودی ، آخه خیلی معطلت کرده بودم و میدونستم که اون روز و روزهای قبل هم با همراهی لیلا کلی گشته بودی و خسته شده بودی، اون روز هم تا بعد از اذون مغرب هر چی میرفتیم انگار خستگی رو از رو برده بودیم....!!

باور کن انگشت پام تاول زده بود وقتی رسیدم خونه! اخه یکی نیست بهم بگه کی با کفش پاشنه بلند میره قدم زدن!؟!؟

وای از اون قسمتش بگم که با یه کادوی خوشگل سورپرایزم کردی!!!!

شهرزاد باور کن قرار بود برات گل بخرم. از روزهای قبل که قرار دیدار گذاشته بودیم این تصمیم رو داشتم اما نمیدونم چرا اون روز از بس که هول شده بودم یادم رفت. و البته باید بگم که روز اول رسیدنم به تهران ترافیک بزرگی از کار ها بود که زا صبح زود باید انجام میدادم و این هم مزید بر علت شد.... خیلی شرمنده شدم. اون کادوی خوشگل با کاغذ کادوی بنفش خوشرنگ ( که سر رنگش به توافق رسیدیم سه تایی!!) و طرز کادو کردن و روبان های خوشگلش که نشون از خوش سلیقگی تو داشت سر ذوق آورده بود منو!
و البته شرمندگیم که تمومی نداشت...
اونقدر دست و پام رو گم کرده بودم که با یاد آوری تو یادم اومد که دستخط زیباتو صفحه ی اول کتاب بخونم!

رو نیمکت پارک لاله، زیر یه درخت سپیدار بلند که چندان هم مانع قطرات بارون نمیشد جملات زیبات تا اعماق وجودم رفت..

خیلی شیرین بودن.. مثل نگاهت. مثل چشمات.... مثل لبخند و حرفهات...

دوست دارم شهرزاد....

پی نوشت: من هنوز تهرانم!

- امروز با پارمیس زنده زنده حرف زدم، اما از اونجایی که تو سایت دانشکده ی خواهرم بودم و از اونجایی که روز انتخاب واحد بود و از اونجایی که مدیر سایت اومد بالا سرم و گفت: خانوم فقط انتخاب واحد، بلند شین!!! حرفم با پارمیس عزیزم نصفه کاره موند.

- یه کار دیگه هم کردم! یعنی یه شاهکار! نگاه نکردم فلش رو پشت کامپیوتر کجا میزنم، یا جا دیگه فرو کردمش و بعد دیدم بله! اشتباه تو قسمت برق فرو کردم! نمیدونم چه جوری رفته توش اصلا!!! و البته نتیجه این شد که تمامی محتویات فلش پرید! خوبه نسوخته باشه!!! برا عزیزانم توش کلی تو این مدت مطلب نوشته بودم که تو فرصت وصل شدنم به نت بفرستم براشون.. !

- دیروز جشن فراغ التحصیلی خواهرم بود. مقایسه نمیشد کرد! مراسم دانشگاه اصفهان با دانشگاه تهران!!!! حالا شاید بعد ها بیشتر ازش گفتم!سعی میکنم یه عکس خوشگل دسته جمعیشون رو هم بذارم!

شاد زی!

شب ِ قدر و من... من و تو؛ خدای خودم....

carmensitta — Wed, 09 Sep 2009 15:43:44 GMT

سلام. امیدوارم همه ی شما دوستای خوبم خوب ِ خوب باشین و از این شبای قدر استفاده کنین...

امیدوارم که تو یکی از این همین شبهای اندازه گیری و حساب ِ قدر ، قدر ِ خود تونو بشناسین و بتونین باش هم قدم و همسو بشین...

دیشب شب قشنگی بود برام. یه کم زنونه یه کم خنثی!( خنثی یعنی عمومی!زن و مرد نداشت!!!!!!!)

نمیدونم قسمت ِ زنونه اش رو چطور بگم! حقیقتش اینه که گاهی دچار سر درگمی و توهم میشم. توهم ِ اینکه یا خدا ما زنها رو دوست نداره یا ما زنها یکی از رمزها ی خداییم که هنوز کاملا شناخته نشدیم و تو این دنیا هرکی یه برداشتی ازمون میکنه.. ناقص ، ضعیف، شکننده، سربار، مایه ی دردسر، سوراخ ِ تو جیب!!!

حس میکنم فقط باید زن بود تا حرفای ما و احساساتمون رو فهمید. اولین باره دارم در این مورد صحبت میکنم و عجیب تر از اون اینکه دارم اینجا میگم!!!!

اینکه زنها احساساتی ترن؛ اینکه شکننده ترن، هم براشون یه پوئن مثبته هم یه پوئن منفی...میتونه باعث لغزیدنشون به منجلاب بشه و هم اینکه بخاطر ساختار احساسی خاصشون امکان برگشتشون و بیرون اومدنشون از منجلاب خیلی زیاد و بیشتره...

(امیدوارم بتونم درست منظورمو برسونم) نمیدونم چرا زنهایی که به درجه ی اجتهاد رسیده باشن وجود ندارن. یعنی هنوز زنی نداریم که به این درجه رسیده باشه تا احکام مربوط به زنها رو با دقت بیشتر و تطابق بیشتر با واقعیت و حقیقت وجودیشون تنظیم کنه.

قوانین و احکام در مورد مردا به شیوه ی دیگه ایه. منظورم قصاص و ارث و تساوی و این حرفا نیست که فمینیست ها میگن ها( البته این حرفم به معنی نقض یا تاییدشون نیست!!!).. اینو گفتم که ذهنتون اون طرفی منحرف نشه.

بذار بگم:

دیروز و پریروز مجبور شدم ( من هر وقت مجبور بشم فقط میرم سراغش!!!) برم سراغ رساله ی آقای مکارم . مرجع تقلیدمه. البته فکر کنم سال اول یا دوم دانشگاه بود که یه مرجع تقلید انتخاب کردم. آخه میگفتن کسی که به سن تکلیف رسیده باشه" باید " مرجع تقلید داشته باشه و من اون موقع عمق مساله به چشمم اومد!!! مکارم رو انتخاب کردم چون گفتن مسائل رو راحت تر میگیره . بعدش هم یه جورایی ازش خوشم اومد نمیدونم چرا...

الان هم دیلیلی نمیبینم که نسبت به بقیه برام برتری داشته باشه...تازه!!! نمیدونم خبر دارین که تو شبکه ی سه بعد از اذان مغرب و قبل از فیلم پنجمین خورشید آقای مکارم سخنرانی میکنه؟!؟! من تو یکی دو تا از قسمتهاش بود که ازش ایراد گرفتم!!! دوستم میگفت باید مرجع تقلیدت رو عوض کنی !!! چون نباید چیزی باشه که تو بتونی ازش ایراد بگیری!!! نمیدونم این حرفش به این مفهوم بود که من باید از مرجع تقلیدم خنگ تر باشم!؟!؟ یا منظورش این بود که باید یه معصوم پیدا کنم!!!!!

به هر حال داشتم میگفتم. مجبور شدم برم سراغش. آخه دچار دوگانگی شدیدی شده بودم. نمیدونستم بالاخره باید روزه بگیرم یا نه.. خدایا منو ببخش. نمیدونم اصلا درسته من دارم اینا رو میگم یا نه؟؟!

یکی از مشکلات جسمی من که به مشکلات روحیم هم منجر شده کیست هایی هستش که تو تخمدانم تولید میشه. البته بدخیم نیستن. اما باعث اختلالات هورمونی میشن و در نتیجه باعث تولید جوش و رشد بیش از حد موهای زاید میشن. موهای زاید اونچنان نیستن که آزار دهنده باشن. اما جوشهای صورتم که دلایل عصبی هم باعث تشدیدش میشه آزارم میده. مجبورم قرصهای تنظیم کننده ی هورمونی بخورم که روی یه سری تنظیمات بدنم هم تاثیر میذاره تا تنظیمشون کنه. مثلا روی اون دوره ای که دخترها نمیتونن نماز بخونن یا روزه بگیرن... یعنی این کیست ها باعث نامنظمی ِ این دوره میشن. و حتی میتونن باعث ِ اتفاق نیفتادن ِ این دوره به مدت طولانی بشن. این بار سه ماه. دکترم میگفت حتی ممکنه باعث سخت و دیر بچه دار شدن و در موارد نارد باعث بچه دار نشدن بشن.

ای بابا مجبور شدم کلی براتون توضیح بدم و از موضوع اصلی دور موندم. این بار چون جوش های صورتم هم زیاد شده بودن و دکتر هم که رفتم این دکتر ِ .... مارو پیچوند و منشیش تماس گرفت که کمرشون درد میکنه و تا آخر ِ این هفته نمیان مطب. مجبور شدم خودم طبق دفعات قبلی قرص رو شروع کنم. چون علاوه بر جوش و نامنظمی ِ دوره ، دردهای بدی زیر دلم داشتم که گاه نفسم رو میبرید! تو سونو گرافی اندازه ی این بچه های ناخواسته به پنچ شش تا دونه ی قابل ِ تشخیص رسیده بود ، که یکیشون 11 میلی متر شده بود !!! من به این کیست ها میگم بچه های ناخواسته ام!!!!

موقع شروع کردن این قرصها هم هول بودم، هم اینکه درست حساب نکردم و یه جوری شد که دقیقا روز هیجدهم ماه رمضون نمیتونستم روزه بگیرم. البته خیلی دقیق نبود این تاریخ و من دعا میکردم که حداقل یکی از شبهای قدر تو دوره ام نباشه.

اما متاسفانه مثل سالهای قبل که اینطوری میشد امسال هم اینطوری شد... دیشب حدود ساعت 9:30 -10 بود که حس غریبی داشتم.. بغض کرده بودم.

:خدایا چرا اینطوری میشه.. بالاخره من باید روزه بگیرم یا نه... چرا معلوم نمیشه که بالاخره روزه گیرم یا نیستم... مامانم میگفت نباید روزه بگیری. از تو رساله و حرفاش استباط میکردم که نباید روزه بگیرم و در عین حال از اینکه روزه نبودم احساس گناه میکردم...

(یادمه بابام قبلا ها که ما کوچیکتر بودیم وقتی روزه نمیتونستیم بگیرم و نماز نمیتونستیم بخونیم یه جوری به ما نگاه میکرد و رفتار میکرد که انگار ما کافر یا نجسیم! باور کن! انگار که خدا در مورد ما زیاد دقت نکرده و یه نقصی تو آفرینشمون بوده . اصلا انگار این کارو کرده برا اینکه مردا سرتر باشن و برتر.. دلم از رفتارهای اینجوری مردا میگیره.. خیلی گذشت تا من تو سالهای اول دانشگاهم به این خود باوری رسیدم که حتی این دوره هم خیلی مقدسه . برای بچه دار شدن لازمه. اصلا هم چیز کثیف و نجسی نیست.(اگر نجسی به معنی کلیش باشه که در هر مورد چه خانوم ها چه آقایون این صدق میکنه. ))

لجم گرفته بود که یه مجتهد ِ زن نداریم که وقتی چیزی رو مینویسه تجربه اش کرده باشه و به تمامی سوالهایی که ممکنه برای یه زن در این موارد پیش بیاد جواب داده باشه. یه رساله ی کامل.. نه مثل اینها...تازه احکام مربوط به زنها رو بدون اغماض و خیلی سخت گیرانه نوشته بودن . اما احکام مربوط به مردها با یه عالمه تبصره و غیره...

از طرفی هم حس میکردم که خدا منو دوست نداره که تو این شبها منو محروم میکنه...

بغضم ترکید. رفتم وضو گرفتم و نشستم رو سجادم و شروع کردم دعا خوندن... دیشب تا ساعت یک و نیم نرسیدم درس بخونم و داشتم دعا میخوندم. البته دیر شروع کردم... اما خیلی چسبید... امیدوارم با تعریف کردنش خدا این مزه رو از زیر زبونم نبره.....

تمام دعاهایی که خوندم رو با معنی خوندم .با دعا خوندن سر سری اصلا حال نمیکنم.

آخر سر بعد از دعاهام دونه دونه دوستام و عزیزهامو دعا کردم و از خدا براشون حاجتهاشون رو خواستم..

حتی برای بهاره خواهر ِ مهربونِ همزادِ غیرِ همجنسم، که ندیده دوسش دارم...

دیشب تو حال دعا لحظه های خوبی داشتم.. ساعت دو و خورده ای هم بعد از اینکه یه درس از کتاب ِ 405 واژه رو خوندم ،خوابیدم... واسه سحر که بیدارم کردن گفتم آخر ِ شب غذا خوردم. .. اما موقع ِ اذون صبح یوهو بیدار شدم و رفتم پای پنجره.... حس اینکه این اذان ِ آخریه که مولا علی میشنوه و میره مسجد و شهید میشه...

تا آخر ِ اذان گوش کردم و رفتم باز هم وضو گرفتم و نشستم پای سجاده.( واسه این میگم هر بار وضو گرفتم چون بدون ِ وضو برای کسی که نتونه به قرآن دست بزنه و نماز بخونه کراهت داره بشینه پای سجاده) دعای مجیر رو خوندم و دلم شکست... اَجِرنا مِن النارِ یا مُجیر....

دیشب یه حسی داشتم..

میترسم بازم بلغزم! خدایا منو لحظه ای به خودم وا نگذار. خدایا چقدر دوست دارم لحظاتی که حس میکنم به تو نزدیک ترم همون لحظه عمرم تموم شه تا دوباره تو جریان زندگی ازت دور نشم... دیشب دلم میخواست اون لحظات برام ابدی میشدن...

یعنی یه روز میشه که پاک از همه ی گناهام بشم؟؟؟

برعکس ِمن و مامانم که داشتیم دعا میکردیم، میدیدم که داداشم تا آخرین لحظه که میشد تا حدود ساعت ِ یک و نیم شب داشت بازی میکرد!!! پسر عمه هام هم اومده بودن پیشش! با خودم میگفتم امشب بازی کردن کراهت نداره؟!؟! تقصیر خودشون نیست! دلشون جای دیگه ست. یا مثلا بابام دیشب تا یک و خورده ای معلوم نبود کجاست . اصلا افطار هم نیومد خونه! جز داداش کوچیکم که نرم تره و حرفای ما روش تاثیر میذاره و به تصور ِ من هنوز جنسش سنگ نشده اوضاع بقیه اینطوری بود...( آخه تصور ِ من داره این میشه که خیلی از مردا اگه مواظب نباشن به راحتی سنگ میشن... برای همیشه...)

نمیدونم شاید خدا همین لذتی هم که بردم با این حرفایی که زدم ازم بگیره.. آخه نباید دیگران رو اینطوری به قضاوت نشست.. اینو خوب میدونم و مطمئنم که عذاب وجدان هم میگیرم بابت این افکارم... اما لجم در میاد که داداشم بخاطر ِ اینکه بعد از سحر زودتر بخوابه برق رو رو خاموش کنه!! به قول مامانم که دیشب بهش میگفت تو که تا 12:30 ظهر خوابی، از اون طرف هم که تا 1:30 دوی شب یا پای کامپیوتری یا تلویزیون و فیلم! خوب از اینور یه کم دیر تر بخواب! مامانو مجبور کرد که برق رو خاموش کنه!!!

اون دفعه که برق رو روم خاموش کرد بهش هیچی نگفتم. به بابا هم نگفتم... آدمها اگه نخوان تغییر کن زور زورکی نمیشه.. یه عمر زور زورکی بابا مارو به قرآن و دعا و نماز مجبور کرد.. اما تا وقتی که خودمون نخواستیم نتونستیم بپذیریمش. هر کدوممون یه دوره ی طولانی داشتیم که دور از خانواده نماز رو ترک کردیم و بعد خودمون به این نتیجه رسیدیم که بخونیمش! هر کدوممون جدال هایی داشتیم با خودمون و زوری که رومون بود برای قرآن و دعاهایی که مجبور بودیم بعد از نماز صبح بیدار بمونیم و بخونیم... و حالا اگر کسی دعایی میخونه بخاطر اینه که خودش بهش رسیده نه اجبارهای اون!!!

خواهرم چند وقت پیش برام تعریف میکرد که از لج بابا اون موقع ها قرآن رو باز میکرده جلوش و بهش خیره میشده اما یه کلمه نمیخونده!!! یا اینکه یه دوره مجبورمون میکرد که هر کس تو هال و پذیرایی باید نماز بخونه تا جلوش باشه!!! اگه میرفتیم تو اتاق و در رو میبستیم!!! واااای!!!! بماند که چه میکرد!!!

خلاصه همین کاراست که مردم رو از دین و دیانت زده میکنه..

اینکه میگفتم خونه ی ما ماکت ِ کوچیکی از جامعه ی الانه بیراه نگفته بودم!!! اینکه بزرگ ِ این جامعه تو زرد از آب در اومده، اینکه ساختار این جامعه داره اشتباهات رو به وضوح نشون میده و دروغ و بی عدالتی داره توش بیداد میکنه.. اینکه یه دیکتاتور هست که دیگران رو مجبور میکنه که خودشون نباشن و خواستشون رو فریاد نزنن . چون متهم به غرب زده بودن میشن!!! همه ی اینارو تو خونه ی کوچیک ما میشه دید!!!

از خدا میخوام ریشه ی ظلم و ناحق رو بکنه!

بلند بگو: آمین!

پی نوشت:

داداش ته تغاریم تو کنکور کاردانی فنی حرفه ای قبول شد.

داداشی آرشیم ارشد قبول شد.

برا پارمیس جون و شهرزاد ِ همزادم دعا کنین...

برای یه همزاد ِ دیگه ام، که البته این یکی هم جنسم نیست هم دعا کنین...

به زودی قراره یه دوست وبلاگی رو ببینم!!!

ایام به کام .

و چشم به راه دعاهای خالصانه ی دل مهربونتون هستم....

که مال بد بیخ ریش صاحبش.........!!!

carmensitta — Wed, 26 Aug 2009 12:14:18 GMT

شاید باید حتما بلایی سرم بیاد تا بنویسم. نمیدونم این خوبه یا بد فقط میدونم که اشکمو در آورده آخه کی وقتی خوشه و دلش پر از شادی، یاد نوشتن میفته. من که نمیفتم. تازه اگه پای کامپیوتر که نشستم یه بلایی سرم بیاد مینویسم، وگرنه همون موقع هم نمینویسم. برای نوشتن و ننوشتن و چی نوشتن و چی ننوشتنم هم که نباید به کسی جواب پس بدم. اصلا کی براش مهمه. برا من که مهم نیست. چرا باشه؟ چی مهم باشه؟ ! خسته شدم. بخدا خسته شدم. خدایا من آرامش ابدی میخوام. بم میدی؟ حتی اگه اونقدر کارنامه ام سیاه باشه که اونجا هم یه لحظه روی خوش نبینم حداقل این دنیا میدونم یه کاری کردم که اونجا باید بخاطرش تقاص پس بدم. اما آخه مگه غیر خوبی در عین بدی ِ اونها ، چی بهشون کردم که اینطور میکنن بام؟ خدایا خسته شدم. خدایا چرا تو هم دیگه نمیفهمی؟ این ماهِ توئه؟! داری امتحانم میکنی ببینی چقدر توان دارم؟ ندارم بخدا! ندارم به خودت قسم ندارم... رهام کن. به حال خودم بذار بمیرمممممم

باشه میدونم خودت میدونی که چقدر خرم و از سر نفهمی دارم اینا رو میگم. میدونم میدونی. خیالم راحته . آخه احمق! اگه همین خدا هم که رهات نمیکنه تو رو به حال خودت بذاره، اونوقت چی داری دیگه ؟! اونوقت چی میشه دیگه؟

حداقل الان اون پناه دل شکسته و شونه ی اشکهای بی امونت میشه، اما اون موقع که نباشه میخوای چه کنی؟؟!!!

خدایا میدونی که چقدر دلم گرفته، منیدونی که دارم میترکم. میدونی که پر از غم شده دل کوچیکم. میدونی که تاب و تحملم کمه. میدونی که حساسم. میدونی همه ی اینا رو، که من بنده ی تو ام، اما خدایا اگه اینا رو میدونی پس کمتر بذار اذیتم کنن. ازم حمایت کن خدا.... تو رو به خودت قسم میدم. هیچ کس اینجا درکم نمیکنه ، مگه نمیگی تو پناه بی پناهانی ؟! مگه نمیگی تسلای دردمندانی؟ مگه نمیگی با تو هیشکی تنها نیست... خب چرا پس تنهام میذاری؟

سرت شلوغه؟؟ ماه توئه دیگه!؟ با این همه بنده ی مخلص و پاک مگه وقتی هم برا من ِ لامذهب میمونه؟! یکی که دلش پر از سیاهیه، یکی که وقتی باید، یادت نبوده و الان یادت افتاده، نه چون که ماه رمضونه، چون الان بهت احتیاج داره، تو بگو ماه سرطان. اما چون بهت نیاز داره الان اومده. چرا باید برا اون وقتتو بذاری و از وقتت برا اون آدم خوبا بزنی.

باشه قبوله.... نگام نکن.

چی بگم؟!؟! توقع نداری که بگم به جهنم؟!؟ وقتی که هیچ راه فرار و پناهگاهی جز خودت ندارم...

دوباره میام و گردن کج میکنم جلو خونه ات... اینقدر میمونم که یکی یه تیکه محبت، یه ذره معرفت، یه گوشه نگاه مهر آمیز نثارم کنه. که دست ِ تو ئه که از آستین ِ اونها میاد بیرون...

میبینی خدا جونم؟ میدونی که مال بد بیخ ریش صاحبش!!!!

....

خدایا چرا دلم آروم نمیشه و اشکام خشک؟ خدایا چرااااااا پس ؟!؟!مگه بات درد ِدل نکردم؟ مگه نباید الان آروم باشم؟! پس چرا نیستم؟ چرا ؟!؟!

دیگه حتی نوشتن و حرف زدن هم آرومم نمیکنه. دیگه حتی تو هم صدامو نمیشنوی.....

پی نوشت: از داداشی آرش م، پارمیس جونم، باران پر مهرم، حس خوبم ، و در آخر از ستاره های سربی که خیلی اتفاقی صفحه وبلاگش رو تو اون لحظه باز کردم و همدمم شد، متشکرم....

دلم از دنیا گرفته پیش کی شکوه کنم؟؟؟؟!

carmensitta — Wed, 12 Aug 2009 09:01:18 GMT

وقتی حرفی برای گفتن نیست واسه چی آپ کنم. این روزا بیشتر از هرروز دیگه ای از بیان کردن حرفهام عاجزم. برام خیلی غریبه ..

آخه من هر چی رو بلد نبودم بیان احساساتم و مکنوناتم رو خوب میدونستم...

پی نوشت بی ربط!!!: به بعضی ها هم که همیشه قبل از اینکه حرف بزنن یه میلیون سال فکر میکنن پیشنهاد میکنم که از توهم بیرون بیان و نظرات اون پست رو هم خوب بخونن و بگن کجاش ازش بد گفتم جز اینکه ناراحتی های اون لحظه ام رو بیان کردم. لحظه ای که از نظر عصبی در حال انفجار بودم...؟؟

پی نوشت بعدا اضافه شده:

کلی حرف نگفته دارم... میخوام بشینم همه شو بنویسم. از این فرصت ها کمتر پیش میاد که هیشکی خونه نباشه و من دستم به نوشتن باز بشه، میدونین که ؟! وقتی هنوز نیم ساعت پای کامپیوتر ننشستین که میان بالا سرتون و آرامشتون رو بهم میزنن و نمیتونین تمرکز کنین دیگه حسی برا نوشتن باقی نمیمونه..

از اون روز که تو ماشین به دلیل اینکه دویدم تا یخ بیارم برا داداشم تا ورم پیشونیش خوب بشه با بابا قهرم. نه باش حرف میزنم نه ازش پولی میگیرم( البته از تهران که برگشتم ازش هیچ پولی دیگه نگرفتم، فعلا با فروختن گوشواره ام کرایه های مسیر آموزشگاه رو طی میکنم... ) و این اتفاق و البته مرور زمان و فروکش کردن طوفان باعث بهتر شدن اوضاع و رفتار بابا شده! بابا زودتر ( حتی زودتر از حالتهای عادی!!) میاد خونه. هم ظهر و هم شب. کمتر موبایلش تو خونه زنگ میخوره. تقریبا تلفن مشکوکی تو خونه نداره. جز همون یه بار که گوشیش رو خونه جا گذاشته بود... مامان هم با من مهربون تر شده، آخه این اواخر فکر میکرد این منم که دارم بابا رو ازش میگیرم!!! در حالی که داشتم بهش گوشزد میکردم که اون وظایفی داره در قبال شوهرش که اول باید به اونها برسه و بعد به مسجد و همسایه و عروسی و مهمونی و آش نذری و چه و چه.. و این مامان رو بعد از این زندگی سه دهه ای ناراحت میکرد که من بش بگم چی درسته و چی نه.... من خیلی صبر کردم و خودمو خوردم که نگم. اما میدیدم که هر روز به یه بهونه ای حالا که بابا زودتر میاد مامان نیست... یا... بگذریم...

خلاصه دیگه مامان هم فکر نمیکنه من هووشم.

امیدوارم همه ی دخترهای دنیا اول یاد بگیرن که چطور قبل از مادر شدن و کار خونه یاد گرفتن چطور یه همسر و یه زن باشن و بعد ازدواج کنن.. مامان من در این مورد کاملا بی تقصیر بوده.. و بهش حق میدم. اون یه مادر نداشته که بالا سرش باشه. فقط یه نامادری بوده که به بی رحمانه ترین وجهی از یه دختر بچه ی 5- ساله میخواسته که رفت و روب کنه و نوزادهایی که خواهر و برادرهای ناتنیش بودن تر و خشک کنه و قبل از رفتن به مدرسه اول نهار رو حاضر کنه... آخ که دلم از نامردمی های این روزگار خونه.. بمیرم واست مامانی...

به همین خاطره که مامانم تا وقتی 15-16 سالم شد حتی نذاشته بود یه مدل غذای ساده رو یاد بگیرم. من پیش دختر عمو هام که مامانشون میرفت و نهار و شام رو خودشون درست میکردن یه لوس و ننر بودم که هیچ کاری بلد نیست!!! آخه مامان نمیذاشت دست به هیچ کاری بزنم! واسه همینه که الان "خیلی کم" آشپزی بلدم( اونم به لطف این 7-8 سال اخیر و خوابگاه! وگرنه مینوشتم هیچی بلد نیستم!!!)

بعد از اون دعوای بین من و بابا ، بابا چندین باز پیغام پسغام فرستاد که ماشین رو ببرم ، یا اینکه پول برام گذاشت که بردارم. اما نه پول رو برداشتم نه ماشین. آخه دعوا سر این بود که میگفت دختر بده تو خیابون بدوه! اما من که سرخوش ندویده بودم! چون کاروان ماشینهایی که میخواستن برن دنبال عروس آماده ی حرکت بودن، چون داداش کوچیکم شقیقه هاش محکم خورده بود به در ماشین موقع نشستن، چون به بابا گفتم بریم خونه یخ برداریم تا بذاریم رو برآمدگی شقیقه های مهدی و بابا وقعی نذاشته بود؛ من دویده بودم که زودتر به خونه برسم و برگردم. تو بعد از ظهر جمعه که خیابون چندان هم شلوغ نبود و تا خونه هم راهی نبود. فقط دو تا کوچه! اون وقت بابا تو ماشین کلی بهم غر زده بود و آخر سر گفته بود دختر بده بدوه! چون من میگم! بعدم چون من خودداری نکرده بودم و جواب داده بودم چند تا حرف دیگه هم شنیدم که برام سنگین اومده بود . بهم گفته بود تو خودتو بزرگتر میدونی؟!!! از تو بزرگتر نبود که بره؟!!!!!! من رو با بیست و هفت سال سن بزرگ نمیدونست!!! منم فقط خواستم بهش ثابت کنم بزرگم و اون هم باید اینو با تمام وجودش بپذیره که دخترش دیگه بزرگ شده و برده ی خموش و بله قربان گوش اون نیست. اون هم یه آدمه. تا وقتی که لازم باشه هم باهاش حرف نخواهم زد. این اوضاع که به نفع همه هم هست. فقط موقع غذا اذیت میشم که باید صبر کنم همه غذا بخورن بعد برا خودم بیارم تو اتاق، یا اگه مامان لطف کنه و برام تو سینی بذاره و بیاره. اینم که چیزی نیست....

نوشته هام نصفه موند! به لطف اتاقهای گفتگوی کلوب دات کام!!!!

امروز بعد از مدتها اولین روزی بود که بدون مزاحم یه دو ساعتی نشستم پای کامپیوتر! بازم خدارو شکر!!!!!!!!!

تا دوباره خدا نگهدار همه ی مهربون هام.....

و اما.... دوباره تو، خدای خودم....

carmensitta — Mon, 20 Jul 2009 09:30:18 GMT

و اما........

پسر:" مامان امروز با یه نفر دعوا کردم. خواست بهم فحش بده گفت بی پدر! فهمیدم خیلی بی سواده که فکر می کنه بی پدر فحشه. مگه آدم، با پدر هم می شه؟!"

***
رییس موسسه تحقیقاتی پدرخوانده، پیشنهاد کرد به جای واژه بی مسمای "روز پدر" ، روزی را به عنوان روز ملی اسپرم نامگذاری کنند. او با ذکرخیری از کارگردان فقید فیلم"پدرخوانده"، اشاره کرد که به احتمال زیاد منظور او از "پدرخوانده" همان اسپرم بوده است. وی همچنین ادعا کرد که کارگردان ایرانی فیلم "به نام پدر" در اواخر عمر دچار بحران هویت و اختلال حواس شده و مثل هاچ زنبور عسل به دنبال وجه سمیه نام فیلمش می گشت.

***
انجمن بی پدران، دومین دوره کلاس های فشرده پدرشناسی را برگزار می کند. در این دوره، واحدهای "سازگاری با فرزندان اسپرمی"،"روش های اثبات حلالزادگی"،" نشانگان بی پدری"و "شباهت های اسپرم با پدر" ارائه خواهد شد و در پایان به هر یک از اعضا یک فروند(!) اسپرم به عنوان نمادی از پدر هدیه خواهد شد.
در دوره قبل، مقاله یکی از دانش آموختگان این انجمن، با عنوان " آیا اسپرم همان پدر است؟" موفق شد جایزه برتر محققان گمنام دنیا را ازآن خود کند...

***
۱۰۰ سال بعد، تیتر اول روزنامه ها:
دانشمندان، بقایای گونه ای انسان را که در زمان خود "مرد" نامیده می شد پیدا کردند. بررسی ها نشان می دهد این گونه انسانی، شباهت زیادی به مردان اسپرمی دارد، با این تفاوت که در طول حیات خود گاهی با یک جهش ناگهانی وارد مرحله تازه ای به نام"پدر بودن" می شد. دانشمندان مشغول بررسی روی پدیده پدر شدن هستند که به نظر می رسد not only یک جهش اجتماعی به شمار می رفته، but also اصولا از جهش ناگهانی دیگری آغاز می شده است.

از پدر!! خواستم بنویسم.. مونده بودم چی بنویسم.... آخه چی بگم؟! وقتی نمیشه گفت؟! آخه چی بگم که به بدبختیم زار نزنین؟!

حیرون تو وبلاگ ها میگشتم.. تا اینکه این مطلب رو تو وبلاگ یادداشت های یک دختر ترشیده دیدم. دیدم بهترین دهن کجی به اونهاست که فکر میکنن خیلی پــــــــــــــــــــــدرن........ تیکه ای از مطلبش رو گذاشتم اون بالا که خوندیدن...

دلم از دنیا گرفته، اما تصمیم گرفتم که محـــــــــــــــــــکم باشم......تا بعد.

پی نوشت: در مورد اون قضیه ی پست قبلی. مرسی از همه ی عزیزترین هایی که اومدن و سراغ ازم گرفتن و جویای حالم شدن. من خوبم. یعنی .. شنیدین که میگن وقتی یه مصیبت و بلای دیگه بیاد قبلی زود تر فراموش میشه! تازه اگه دومی بزرگتر باشه که چه بهتر!! چون درد هر چه بزرگتر آید درد قبلی زودتر به نسیان رود!!

پی نوشت ۲:برام دعا کنین. فردا بچه ها کوییز دارین. باید براشون سوال طرح کنم. بار اولمه.

پی نوشت ۳: مامان به همراه پدر!! تشریف بردن تهران عروسی دختر عمه ام. ما بچه ها هیچدوم حاضر نشدیم بریم. از همونهاست که چشم دیدنشون رو ندارم... اونجا میشه محل تجمع لاشخورها! بریم اونجا چی بشه!!!!!!؟

پی نوشت ۴: یه دوست جدید پیدا کردم. یه همزاد، ملدیس... البته اون که میگه منو خیلی وقته میشناسه . اما من تازه چشام به روی ماهش باز شده....

پی نوشت ۵: داداشی خود خودم. حس خوبم...مرسی که همیشه کنارمی... مرسی از حرفات... امیدوارم همیشه خواب راحتی داشته باشی....

پی نوشت ۴: باقی بقای عمر شما!!!!!

حالم به هم میخوره از هــــــــــــــر کی ادعا میکنـــــــــــــــــــــــــه

carmensitta — Wed, 15 Jul 2009 16:43:21 GMT

برات عزا میگیرم. یه روزه ، خب نه، یه ماهه، اصلا به درک! یه ساله! فدای سرم! میدونم مردی تموم شد!

آرمان مرد!

تموم شد! میفهمی چی میگم؟ تموووووووووووم. از محسن چه خیری دیدم که از آرمانش ببینم؟! چه خیری دیدم؟! جز اینکه همیشه برام جنگ اعصاب بود؟! این یک سال و نیم اخیر جز اینکه همش اعصاب خوردی داشتم از دستش چی بود واسم؟! همیشه هم وقتی بهش احتیاج داشتم، وقتی تو موقعیت های حساس بودم یه غمی برام درست کرد. یه روز میگه بای! یه روز میگه نه! زر زدم! نمیتونم! یه روز دیگه باز میگه برو! به یه روز نرسیده باز میگه غلط کردم! نرو... من گفتم میرم. جدی هم گفتم. ازش بریدم و گفتم! اما اومد و گفت نرو... خر شدم. نرفتم. موندم. حالا باز نمیدونم به چه بهنونه ای دوباره میگه فکر کنم مرده! اون که خیلی وقته واسه من مرده! ازش فقط یه تندیس مونده بود که تا ابد میمونه. هر چند این آخرا مخدوشش کرد اما آدما با رویا هاشون زنده ان. چقدر این و اون بهم گفتن ....ولش! بی خیال!

حالا دیگه تموم شد. وقتی فردا کلاس دارم و دارم از استرس میمیرم و کلی کار و برنامه ریزی دارم ، خر شدم و بهش زنگ زدم... اونم...

به هم ریختم.. کاش به خودم مسلط بودم. کاش محسن نمیومد تو اتاق و بشه سوهان اعصابم... که من یه بشکه باروت بودم که یه جرقه فقط میخواستم.. کاش میرفت بیرون و غذا میخورد و نمیشست تو اتاق و آهنگی که گوش میکرد و زیاد نمیکرد و با کاراش و حرکاتش منو تحریک نمیکرد... فقط فهمیدم که دیگه خودم نیستم و ترکیدم... گفتم پا شو برو بیرون آهنگتو گوش بده و غذاتو بخور! با همون حالت همیشگیش که فقط میخواد حرصمو در بیاره و همیشه هم موفق میشه گفت میخوام اینجا بشینم. صدای آهنگ رو زیاد کردم که صداشو نشنوم اما حرف میزد.. رو اعصابم... مهدی اومد و گفت نمیتونه درس بخونه، گفتم به این بگو بره بیرون ، صدا رو واسه این زیاد کردم که نشنومش... بازم ور زد.. حرفایی زد که.. به هم ریختم.. داد زدم.. دادم از چی بود؟! چه کسی میدونه؟ محسن؟! تو؟داشتم از درون گر میگرفتم.. اونها فقط شعله هامو میدیدن... اما کی بود که درکم کنه؟! کاش راحتم میذاشتن. کاش یه گوشه ی خلوت داشتم.. دارم میترکم به خداااااااااا. اشکم راحتم نمیذاره.. تلفن خراب شد! فدای سرم.. اما جواب بابا رو چی بدم؟! ای خداااا.... کاش مهدی نمیومد که جدامون کنه چون تو این هیر و ویر پاشو گذاشت رو تلفن و خوردش کرد....

گلوم میسوزه... اما دلم... دلم چی؟!

مهم اینه که:

آرمان مرد. برای همیشه....

بهم تسلیت نگین.. راحتم بذارین.. همین.....

خسته اممممممممممممممممممم

دیگه سراغم نیا....